728 x 90

سپیده

سپیده
سپیده

غزالِ سپیده ز قله پرید

چکید از پرِ باد، خون غزال

شقایق دوید و تو را نعره زد...

 

جهان، بی‌سپیده چه شب ـ تیره گوی

زمین بی‌پگاهان  چه شب ـ وحشْ خاک

شب‌آکند جهل و شبِ کام خون

 

یقین کن سپیده ندارد وطن

مگر در جهان ـ آشیان پلک تو

دو چشم تو یک آسمان لاجورد...!

 

سپیده به چشم تو سرمه کشید

و گل‌ها نیایش‌گر این نگاه

تو زیبایی و صبح، مدهوش تو...

 

که پاشیده سورِ سپیده به دشت؟

چه شوقی نشسته سرِ کوه‌ها!

ـ تو را بوسه زد: بارش بامداد...

 

ببار این سپیده به شب‌های من!

مرا هم به این صبح زیبا ببر!

تو چشمِ جهان و فریبا نگاه...

 

                                    س. ع. نسیم

گزیده ها

تازه‌ترین اخبار و مقالات